| تبليغات | X |
حدود یک سالی میشه که به کانون زبان(ILI)میرم.البته به جان خودم و اگه تعریف از خودم نباشه ،که نیست،زبانم خیلی هم خوبه،همه میدونن.اصلا اسنادشم موجوده!حالا که فهمیدین من چقدر زبانم خوبه بریم سر اصل ماجرا:
آقا این کلاس زبان ما توی یه کوچه ایه که واحد زبان آموزی خواهران هم همونجاست و همینطور یه باشگاه ایروبیک مخصوص خانومای ورزشکار که همش داره از توش صدای آهنگ شیش و هشت ،به انضام مقادیری جیغ و داد و فریاد بیرون میریزه.خلاصه اینکه کوچه ی آشتی کنونه.حتما یه سری بزنین.
عرضم به حضورتون که ولی متاسفانه همیشه مخصوصا وقتایی که کلاس کانون تعطیل میشه و داخل کوچه پر میشه از پسر و دخترایی که شدیدا سر و گوششون و جاهای دیگه شون میجنبه یک عدد پلیس سر کوچه مثال مترسک عرض اندام میکنه.اضافه بر اون یکی از مستخدمای کانونم جلوی در خود آموزشگاه کشیک میده و به بچه دبیرستانیا تذکر میده که آقا اینجا وانیسا،آقا حرکت کن،خانوم به چی نیگاه میکنی و قص علی هذا.
هفته پیش اما این آقای مستخدم گول قیافه بی بی فیس(babyface) منو خورد و بزرگترین اشتباه زندگیشو مرتکب شد.جلوی در کانون وایساده بودم و منتظر دوستم بودم که آقای مستخدم اومد جلو و با لحنی بی ادبانه گفت:اینجا وا نیسا!همین حرفش کافی بود تا درگیری لفظی شدیدی بینمون در بگیره و من با اعتماد به نفس ازش خواستم که اون اونجا نایسته و در ضمن دنبال یه کار دیگه واسه خودش باشه.راستش خیلی بهم برخورده بود،اینقدری که نزدیک بود خشتکش رو در ملاء عام بکشم روی سرش ولی وقتی به شلوار فاق کوتاهش بیشتر دقت کردم بی خیال قضیه شدم و ترجیح دادم با مدیر کانون در موردش صحبت کنم.ضمن اینکه فاق شلوار مدیر کانون از مال مستخدمش بلندتر بود.مدیر منو دعوت به آرامش کرد و ازم خواست که از این به بعد قدری ته ریش جا بذارم تا مستخدم فرق معامله را بفهمه!
نکات اخلاقی:
1- اگه زبانتون مثه من خوبه کلاس زبان نرید.این چه کاریه!به جاش میتونین در کلاسهای ورزشی ثبت نام کنید.
2- با کسایی که فاق شلوارشون کوتاهه درگیر نشین.
3- وقتی از خونه واسه مسافرت طولانی مدت میرین بیرون شیر اصلی گاز رو ببندین.
4- روزی تو مرتبه مسواک بزنین.
5- سیگار نکشید .یا لا اقل اگه میکشید تنهایی نکشید.راستی گول این دل و قلوه هایی که روی پاکت سیگار میکشن رو نخورین.
6- پاتونو جلو پدر مادرتون دراز نکنین.البته این روزا با وجود مبلمان توی هر خونه ای دیگه اگه بخواین هم نمیتونین این کار زشتو بکنین.
۷- دستتون رو توی دماغتون نکنید.یا حداقل وقتی اینکارو بکنین که مطمئن باشین دست پر بر میگردین.
۸- روی پل حافظ نایستید.خیلی خطرناکه.البته با این حساب زیرش هم خطرناکه!
یلدا شب تاریک و دل انگیز دراز
عمر من و تو مثال پاییز دراز
دستم ز هر آنچه خواستم کوتاه است
هیهات ز دست این همه چیز دراز !
.........................................................
پاییز سکوت و غم و سرما دارد
هر چه بدی است جمله یک جا دارد
با این همه شیطنت عزیز است هنوز
زیرا که فقط او شب یلدا دارد
......................................................
۳۰/۹/۱۳۸۷
دمادم قلبتان خالی ز تشویش
تمام نمره هاتان پنج از شیش!
کنار جزوه سنگین استاد
شب یلدای خوبی هست در پیش
(عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگوی / نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند...)
با عنایت به این بیت که مرا به رعایت دقیق انصاف دعوت می کند باید بگویم منصفانه نیست مدام با دید منفی به حرمسرا این جاذبه ایران زمین بتازیم. وجود حرمسرا اما نکته مثبتی اگر داشته همانا شغل آفرینی بوده است.چه لعابچی و خواجه حرمسرا دو نمونه از این مشاغل شریف بوده اند که بعد ازمُحلّل چشممان به جمال این دو عزیز روشن است.مُحلّل ربط زیادی به حرمسرا ندارد و در مورد لعابچی نیز به دلایلی توضیحی نمی دهم ولی خواجه حرمسرا مردان یا بهتر بگویم نامردانی بودند اخته اغلب از سیاهان هند.اینها را در کودکی میخریدند و اخته میکردند تا کارهای حرمسرا را بدون ایجاد دلنگرانی برای شخص شاه انجام دهند.یعنی در واقع شاه انسان هایی را از هستی ساقط میکرد تا در هیچ زمینه ای دلهره نداشته باشد.
به هر حال پادشاهی که در حل و فصل مسائل و مشکلات مملکتی آنگونه انرژی فکری و عملی صرف می کرده بی شک مستحق پاداشی چنین در خور بوده تا هنگامی که از سر کار خسته و کوبیده به منزل بازگشت دمی بیاساید و تجدید قوا کند.پادشاهی که ولی نعمت رعیت جماعت بوده و هست.
... باران رحمت از دولتی سر قبله عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم...
بی ربط:
لینک دانلود تصنیفی جدید کاری مشترک از استاد شجریان و بانو پریسا با شعری از فریدون مشیری:
"میخواستم یه دفعه دیگه امتحان کنم...یک بار برای همیشه.یک کتاب جالب دیشب خوندم به اسم پشت پرده های حرمسرا.در باره زنهای شرقیه...تو نمیدونی این زنهای شرقی چقدر خانم،چقدر خونگرم و از همه مهمتر چقدر کم توقع و وفادارن...بعدم دیدم امروز هوا خیلی آفتابی و رمانتیکه این کتابو گذاشتم تو پالتوم گفتم مزاحمتون بشم... "
متنی که خواندید قسمتی بود از یکی از طنز نوشته های وودی آلن کارگردان و بازیگر معروف هالیوود. شخصی به اسم کوگل ماس که در زندگی زناشوییش دچار مشکل شده و دیگر از زن خپل و گنده دماغش دافنه خسته شده و البته جلسات روانکاوی هم دردی از او دوا نکرده است به جادوگری به اسم پرسکی پناه میبرد.جادوگر کمدی دارد که هر کس با یک کتاب وارد آن شود جزء یکی از شخصیتهای اون کتاب میشود و به نوعی وارد داستان میشود.
من نمیدانم پادشاهان کدام یک از دیگر کشورهای شرقی صاحب حرمسرا به شکلی که در ایران بوده است بوده اند اما به هر حال چیزی که پیداست آوازه حرمسراهای شرقی و در رأس آنها ایران آفاق را در نوردیده و حسن شهرتی عظیم فراهم آورده است.چنانکه به گفته شاردن :(عظمت ایرانیان در حرمسراهایشان تجلی پیدا میکند!)(۱) و این لکه ننگی تاریخی هم بر زن ایرانی تحمیل میکند و هم بر مرد ایرانی.مردی که با اتخاذ صدها همسر و همخوابه معلوم نیست به کدامین قانون طبیعت اقتدا میکرده و زنی که نهایت همتش در اجتناب از شرایط موجود نقشه و طرح ریزی برای قتل شاه بوده است.آنهم به دلیل فشار ج.ن.س.ی که به دلیل ملاقات اندکی که با شاه داشته(مثلا سالی یک بار)بر وی مستولی میشده است. زنان شاه عباس را چهارصد تا پانصد گفته اند(۲) پس طبیعی است که شاه فرصت پرداختن به همه را نداشته است. "زنان حرم باطنا به خون شاه تشنه بودند و تون تاب و کناس و بقال و قاطرچی و ساربان را بر شاه ترجیح میدادند و به جهت زوال دولت شاه نذرها میکردند تا مگر به شوهری رسند..."(۳)
(۱).جواهرالاخبار ص ۱۹۱.
(۲).تاریخ عالم آرای صفوی ص ۴۹۴-۴۹۵
(۳).رستم التاریخ.محمد هاشم آصف
این نوشته در پست بعدی ادامه دارد...
ای من به فدای آن دو چشمان عبوس
از دست تو که پا ندهی صد افسوس
از بهر دل ندید بَدیدم بفرست
یک عکس بدون روسری با بولوتوس!
.................................................................
شب بود و نگار کمتر از حور نبود
دیگر اثر از نشئه کافور نبود(۱)
می گفتمتان که بر من و او چه گذشت
گر قصه ما اسیر سانسور نبود!
................................................................
بیچاره شدم بس که کشیدم نازت
یک روز چو سیب سرخ گیرم گازت!
هر ساز زدی با تو هم آواز شدم
ای دوست برقصم به کدامین سازت.
...............................................................
آن روز که آهسته نگاهم کردی
چون چشم سیاه خود سیاهم کردی
من بچه اهل و سر به راهی بودم
بنگر که چگونه زابراهم کردی!
............................................................
(۱):طبعا لوکیشن داستان دانشگاهه،مسلما سربازخونه نیست!
۱- فیلم آپوکالیپتو و یا "اینک آخر زمان" ساخته مل گیبسون را دیدم.فیلم،قبایلی را نشان می دهد که در جنگل زندگی میکنند و برای خود قلمرویی دارند.در جایی نزدیک آنها سرزمینی است که به خشکسالی شدیدی دچار است.مردان قبیله دستگیر و برای قربانی شدن برده میشوند تا بلای خشکسالی به پایان رسد.صحنه هایی خشن و تهوع آور از در آوردن قلب و سر بریدن قربانیان نشان داده میشود.مردم نیز تو گویی در حال تماشای سیرک هستند شادی میکنند و از سر نشاط نعره میزنند.بی دریغ این داستان از واقعیات تاریخی نشات میگیرد و نشان میدهد که به هرحال روزگاری بوده است که مردمان از آنچه امروز رحم و شفقت خوانده میشود بی بهره بوده اند.
۲- میدانید گیوتین برای چه اختراع شد؟استفاده از گیوتین در واقع لطفی بود که در حق محکومان به مرگ میکردند.یعنی به زعم خود با فراهم آوردن شرایط مرگ سریع از درد اعدامی میکاستند.گیوتین اما ظاهرا در مورد نجیب زادگان اعدامی بکاربرده میشد.بعد از قطع سر توسط گیوتین،سر قطع شده مانند توپ فوتبال به میان جمعیت پرتاب میشد و جمعیت با میخ و چوب و... به جان سر صاحب مرده می افتادند. هم آن موقع بود که بشر دانست سر پس از جدا شدن تا مدتی ادراک دارد.مثلا میبیند!
۳- در مورد شکنجه هایی که شاهان ایرانی در مورد مغضوبان انجام میدادند حتما شنیده اید.آقا محمد خان قاجار که خیلی مرد آغایی بود پس از بر تخت نشستن بقالی که سابقا به او روغن نامرغوب میفروخت را در روغن جوشاند،ناصرالدین شاه یکی از اهالی حرمسرا را که از خوابیدن با او استنکاف کرده بود،زنده در آتش سوزاند،نادر شکم مغضوبان را با فشار پمپ آب پاره میکرد و چه بسیار از این دست.
۴- شاید کلیپ هایی که مربوط به خشونتهای گروه های تروریستی است را دیده باشید.امروزه انسانها غالبا حتی طاقت دیدن اینگونه صحنه ها را ندارند و تماشای آنها ممکن است روزها حالشان را دگرگون کند،کما اینکه من خود نیز تجربه این حالت را داشتم و نیز میدانم که اکثر اطرافیانم حاضر نیستند حتی نیم نگاهی به این صحنه های خشن بیاندازند.این در حالی است که بعضی دیگر چنان بیرحمند که خود عامل این خشونتها هستند.
به نظر میرسد بشر در طول تاریخ مهربانتر شده و رحم و شفقتش بیشترشده است.مجازاتهایی که سابقا عادی و پذیرفته شده بودند اکنون بی رحمانه به حساب می آیند و در بسیاری از جاها منسوخ شده اند.مانند اعدام در بسیاری از کشورها. شاید بتوان با تجزیه و تحلیل این واقعیت عوامل موثر بر ارتقاء اخلاقی بشر را یافت.
حدود یه هفته پیش یه تست رو توی فیس بوک دیدم با این عنوان:(شما شبیه کدام سیاستمدار معروف دنیا هستید).محمدرضا شاه خائن،خاتمی معلوم الحال و هیتلر گل گلاب نتایجی بود که دیگران به دست آورده بودند.البته جواب های دیگری هم وجود داشت.من هم یک یا علی گفتم و شروع کردم به جواب دادن سوالات.حدس بزنین نتیجه چی شد!جواب محمود احمدی نژاد بودند!
اما آقایی که شما باشین،همین اساعه که میلم رو چک کردم دیدم دوستم رامین واسم یه ایمیل فرستاده با این عنوان:(الگوی شما در زندگیتان کیست؟) این سری یک یاحسین گفتم و بازم شانسم رو امتحان کردم.که این بار هم از بین ده گزینه باز نام احمدی نژاد روحمان را جلا داد.تست رو واستون توی قسمت ادامه مطلب گذاشتم.یه محکی بزنین ببینین شما چند مرده محمودین!
(پیشاپیش اعتراف می کنم که آنچه در بخش نظرات این پست یا هر پست دیگر این وبلاگ می آید گرچه عزیز است،نظر شخصی نگارنده آن است و من تنها پاسخوی متون خویشتنم!می بینی به چه روزی افتادیم!)
"مرگ یک انسان یک تراژدی است و مرگ ملیونها انسان تنها یک آمار" (استالین)
نمی دانم نام بهنود شجاعی را شنیده اید یا نه.بهنود در ۱۶ سالگی مرتکب قتل شد . همان موقع به اعدام محکوم شد.اما باید صبر میکرد تا ۱۸ سالش بشود آخر یک بچه ۱۶ ساله را که نمیشود اعدام کرد.از همان روزگار تلاش عده زیادی برای جلوگیری از اعدام وی آغاز شد.اما چه میشد کرد که تنها راه توقف اعدام کسب رضایت والدین او بود،و آنها نیز حاضر به گذشت از آنچه حق خود می دانستند نبودند.بهنود ۵ سال در زندان بود و ۹ بار تا پای چوبه رفت و بازگشت که قدر یقین عذاب هرکدام کمتر از خود اعدام نیست.عزت الله انتظامی،مهتاب کرامتی،حامد بهداد،کیانوش عیاری،حسن فتحی و بسیاری دیگر از هنرمندان و نیز مردم عادی مستقیما با والدین او صحبت کردند و حتی یک بار نیز رضایت تلویحی آنان را کسب کردند،اما عاقبت...
بریده های خبری که به تفصیل در روزنامه اعتماد گذاشته شد ماجرا را روشن تر خواهد ساخت:
- آخرين برگ پرونده بهنود شجاعي پسري که 9 بار تا يک قدمي مرگ رفته بود روز گذشته لاي پوشه صورتي رنگ قرار گرفت.اين برگ گواهي مرگ او بود.
- انتظامي در مورد جلسه يي که با خانواده احسان داشت، گفته بود؛ ساعت ها پشت در خانه مقتول منتظر شدم. از 10 شب تا سه بعد از نيمه شب با مادر و پدر احسان صحبت کردم. من پيرمرد بارها گريه کردم و... ساعت ها گفت وگوي ما سرانجام به نتيجه رسيد. مادر احسان(مقتول) گفت از بهنود گذشت مي کند. پدرش هم به ديه رضايت داد.
- اما چند روز بعد پدر و مادر احسان گفتند اعلام رضايت نکرده اند و خواهان اجراي حکم هستند.
- نيمه شب شنبه ۱۸ مهر ۱۳۸۸ همان لحظاتي بود که بهنود مي گفت کابوس آن را مي بيند. حدود 200 نفر از هنرپيشگان و چهره هاي اجتماعي در برابر زندان اوين حاضر شدند.
- مادر ندا آقا سلطان و سهراب اعرابي هم در ميان آنها بودند. اين دو زن به پاي مادر احسان افتادند و از او خواستند تا به بهنود جوان رحم کند.
- پدر و مادر احسان يک بار ديگر قول دادند از قصاص مي گذرند فقط مي خواهند بهنود را در حالي که طناب دار دور گردن اوست، ببينند.
- زماني که بهنود در برابر مادر احسان(مقتول) قرار گرفت زانو زد و التماس کرد. بهنود آخرين جملاتش را گفت؛ «من مادر ندارم. تو براي من مادري کن.»
- بهنود تا پيش از اين اميدوار بود باز هم بتواند با دريافت مهلت از مهلکه بگريزد اما وقتي چهره مصمم پدر و مادر احسان را ديد اميدهايش رنگ باخت. او که بدنش مي لرزيد به دست و پاي آنها افتاد تا شايد دل شان به رحم بيايد و از قصاص او در 21 سالگي بگذرند.
- سرانجام طناب آبي رنگ دور گلوي بهنود حلقه زد و پدر و مادر احسان در يک لحظه به سوي چهارپايه هجوم بردند و زير پاي بهنود را خالي کردند.
- دو وکيل بهنود رمقي براي بيرون آمدن از زندان نداشتند. محمد مصطفايي مقابل در زندان توقف کرد و با صداي بلند اين جمله را گفت؛ بهنود اعدام شد.
سالها پیش مجرمان را در ملا عام اعدام میکردند و مردان بیکار و الاف و بی احساس دست زن و بچه خود را می گرفتند و ساعت ۵ صبح و زودتر از روزهای دیگر از خواب بر میخاستند و میرفتند تا رقص مرگ انسانی را آویزان به طناب تماشا کنند.درد خود را به که بگوییم...
حدود سه ماه پیش بود که حدود ساعت ۱۱ شب در محوطه دانشگاه مورد حمله سه سگ ناجوانمرد قرار گرفتم.البته بعد ازینکه در حین فرار به شدت زمین خوردم و به نحو دردناکی از سه ناحیه زخمی شدم راهشونو کج کردن و رفتن!یه ماهی می شلیدم و الاف زخم هام بودم.خلاصه اینکه خاطره خوبی از سگ ها ندارم ولی از اونجا که کلا آدم با شعوری هستم اونها را به اضافه گربه ها بسیار دوست دارم و وقتی بزرگ شدم حتما چندتایی رو تو خونه ام نگهداری خواهم کرد!
و اما یک عدد عکاس بعد از مشاهده سگی در بیرون کافه ای که به شدت ناراحت به نظر می رسیده و منتظر صاحبش بوده،عکس های متعددی از او میگره و اونارو تو یه سایت دوست یابی قرار میده تا اونو از ناراحتی خارج کنه!دو عکس از این سگ که لقب ناراحت ترین سگ دنیا و نیز آقای نیومن رو به خود اختصاص داده را در زیر میبینید.خواهشا به چشمها و ژاکت این بیچاره توجه کنید.تو رو خدا نیگاه کنید،آدم دلش خون میشه!اگه آدم دل نازکی هستید که کلا بیخیال معامله بشین!حالا به نظر شما این سگ چرا اینقدر ناراحته؟!
پی نوشت:بعد از گذاشتن این پست یکی از خوانندگان این وبلاگ متنی را برای من میل کرد و از من خواست که اون رو (اگه میشه!)داخل وبلاگم قرار دهم.بدون هیچ توضیح اضافه از شما دعوت میکنم تا مطلب سولاف را در بخش ادامه مطلب بخونین!
اینجا که عشق بدترین گناه است،
رسوایی در ملاء عام
دردناکترین اعدام است
و طولانی ترین عبرت.
تو با طناب بالا خواهی رفت
و دیگر زیر پایت را خالی نخواهند کرد.
پای چوبه برای مردم دست تکان بده
آویز افتخار مبارکت...
بحمدالله والمنّه مشکل گوشمون با یه ساکشن ساده حل و فصل شد.فقط دکتر ازم قول گرفت که ازین به بعد پسر خوبی باشم و از گوشم استفاده های بهتری بکنم.مثلا قرار شد دیگه به نغمه های مورد تشکیک گوش ندم و اگه جایی داشتن غیبت کسی رو می کردن سریع از اون محل دور بشم!
واما عکس اون پارچه نوشته ای که در پست ایرج میرزا یه چیزایی راجع بهش نوشته بودم رو پیدا کردم.ببینید حالشو ببرید!
این یکی رو هم ببینید و خلاص!
اگه راجع به گوش من نظری دارین توی پست قبلی بذارین،هنوز جا داره!
داشت عباس قلی خان پسری/پسر بی ادب بی هنری...
این مطلب رو تقدیم میکنم به همه عنودان بد گهر و حسودان تنگ نظری که چشم دیدن ایرج میرزا رو ندارن!
دیروز در ستون پیدا وپنهان روزنامه اعتماد خواندم که خیابانی در مشهد که به اسم ایرج میرزا نام گذاری شده بوده را به جلال آل احمد تغییر نام داده اند و در پارچه نوشته ای علت انجام این کار رو عدم پای بندی ایرج میرزا به موازین دینی اعلام کرده اند!
شخصا بخش زیادی از دیوان ایرج را حفظ هستم و در بسیاری از بحث ها با این و آن برای تقویت مدعایم از اشعار وی شاهد آورده ام.کسی منکر زبان رها و الفاظ عامیانه و رکیک او نیست ولی بعضی از اشعار همین ایرج میرزا به عنوان اشعار اخلاقی و آموزنده و وطن پرستانه در کتابهای درسی قدیم آورده شده است و حداقل پدر و مادرهای ما با اینگونه اشعارش آشنایی دارند.کیست که تحت تأثیر زبان ایرج میرزا در شعر مادرش قرار نگرفته باشد؟سعدی و مولوی و بسیاری از شعرای ما هم اشعار هزلی دارند که حتی رگه هایی از هم ج.ن.س بازی نیز در آنها دیده میشود(آدینه به بازار شدم وقت صلات...) که متاسفانه امروز به نحو ناجوانمردانه ای مورد حذف قرار گرفته اند(رجوع کنید به کتاب شاهد بازی در ادبیات فارسی به قلم شمیسا).
من اما ایرج میرزا را شاعر شدیدا روشنفکری میدانم که حداقل یک قرن از طرز تفکر زمان خود پیش بود.شاعری که تا توانست به نکوهش و مذمت قمه زنی،حجاب دست و صورت،خرافات،تعارفات بی جا،مرده پرستی و... پرداخت.
اخیرا صدا و سیما طبق روالی که اگر از او نبینیم عجیب است در سریالی ضعیف تحت عنوان شهریار به تخریب این چهره پرداخت به طوری که در یکی از (صحنه)های این فیلم ایرج میرزا لپ شهریار را میکشید!!!
ایرج میرزا در شعر حرف میزند،آنقدر شیوا و روان که گاه در نمیابی با یک شعر موزون مواجهی.دیوان او را در تهران میتوانید از دست فروشهای جلوی دانشگاه تهران ابتیاع کنید!البته از طریق لینک زیر هم میتوانید یک کارهایی بکنید!
لینک مرتبط:ایرج میرزا در ویکی پدیا
" شوهر شوهره شوهر!
درّ و گوهره شوهر!
بالشت پره شوهر ..."(از اینجا به بعد سانسور شده).
عادت عجیبی به خوندن صفحه حوادث روزنامه ها دارم!خبری که دیشب در روزنامه اعتماد خوندم انگیزه ای شد برای نگارش سری چهارم از مجموعه "ازدواج به سبک ایرانی".
تیتر و لینک خبر این است:دختر 32ساله براي پيدا کردن شوهر از دادگاه کمک خواست!اگر حس خوندن اصل خبر رو ندارید بشینید تا خودم واستون تعریف کنم جریان از چه قراره!
آقایی که شما باشین اخیرا یه دختر خانوم تیتیش تشریف بردن دادگاه و بر خلاف سیاق معمول این روزها که مردم میرن تقاضای طلاق میکنن ایشون از دادگاه تقاضای ازدواج کردن!جالب اینجاست که طی یک سناریوی از پیش تعیین شده ناگهان کاغذی از چنته در آوردن که توش قید شده بوده که شوهر من حتما باید خوشتیپ و زیبا،تحصیل کرده،مایه دار و ساکن منطقه یک یا دیگه نهایتا دوی تهران باشه!و در نهایت اینکه باید قول بده منو حداقل ماهی یک بار به مسافرت ببره!
برخی آگاهان در این زمینه گفتند فلانی رو تو ده راه نمیدانند سراغ کدخدا رو میگرفت!
واقعا بعضی آدما چی فکر میکنن؟!اصلا فکر میکنن؟
پ.ن:
صفحه اول همین شماره از اعتماد حاوی مطالب مهم تریه!(البته اگه تا الان توقیف نشده باشه).
teenager اصطلاحی است که در زبان انگلیسی برای افراد در محدوده سنی ۱۳ تا ۱۹ سال به کار می رود یا همان نوجوان که خودمان میگوییم.
حالا که فصل اعترافات است بگذارید من هم شجاعانه و به خواست خود و پس از اینکه در این مدتی که در مسافرت بودم حسابی فکر کردم ،یک حقیقت را اعتراف کنم!بسیار اتفاق افتاده است که به دلایل مختلف حسابی از دست این نسل کلافه شده ام و حسرت خورده ام. سلایقی که دارند ،موسیقیی که گوش میدهند،فیلم هایی که میبینند،تفریحاتی که دارند،تفکراتی که دارند،ایدئولوژی ای که ندارند ،روزنامه ای که نمیخوانند،کتابی که نمیخوانند گرچه شما ممکن است بگویید به من ربطی نداشته ولی به هر حال باعث تاسف من بودند.بارها تاسف خورده بودم که دیگر آن چیزهایی که روزگاری برای من و همسالانم مهم بود،برای ایشان مهم نیست،دغدغه اجتماع ندارند از سیاست چیزی نمی فهمند و در بسیاری از زمینه ها هیچگونه نظری نمیتوانند بدهند.
اما به یک باره ورق برگشت!دیدم که از لاک انسانهای باری به هرجهت خارج شده اند،چیزهایی برایشان مهم شده است،اخبار را دنبال میکنند،حداقل چند شخصیت سیاسی را میشناسند،عصبانی میشوند،شاد میشوند،فریاد میکشند و آنجا که لازم است خود و دیگران را کنترل میکنند و نیز برای آنچه میخواهند حاضرند هزینه بپردازند.حالا اینکه چه میخواهند مورد بحث من نیست.
شبی در اتاقی در خوابگاه در پی بحث های خودمانی این نکته پیش کشیده شد که از نظر جامعه شناسایی تعریف نسل با آنچه عوام فکر میکنند متفاوت است.در واقع تعاریف متفاوتی وجود دارد به قسمی که گاه افراد متولد ۱۳۶۳ و مثلا ۱۳۶۸ را گرچه ۵ سال بیشتر تفاوت سن ندارند دو نسل جداگانه به حساب می آورند.و من این را به حساب سرعت بالای پویایی فرهنگی میگذارم.کسی نمی داند تین ایجرهای ۷ سال دیگر چه در سر خواهند داشت.
حدود دو ماه پیش در مقاله ای تحت عنوان مردم ایران و درماندگی آموخته شده(learned helplessness) از درد بی تفاوتی ایرانیان نالیده بودم.ولی اکنون باز به این نتیجه رسیدم که هیچگاه نباید زود قضاوت کرد،حداقل آن هنگام که میخواهی در مورد مردم ایران(این موجودات غیر قابل پیش بینی) قضاوت کنی!
بی ربط:این دو لینک ارزش کلیک کردن داره!:
خویشتن را خراب میبینم دارم انگار خواب می بینم
آرزوهای اندک خود را نقش هایی بر آب میبینم
کودکان را درون بستر خویش خفته در اضطراب میبینم
چهره ها را ز سوز سرما سرخ سینه ها را کباب میبینم
جای سرخ زلال و پاک شراب در سبو خون ناب میبینم
آسمان پر از ستاره و نور را بدون شهاب میبینم
رخ مه را ز چشم بازان دور مستتر در نقاب میبینم
روی چشم تمام مردم شهر عینک آفتاب میبینم
نفرت و انزجار بی پرده عشق را در حجاب میبینم
همه جا صد هزار چین و چروک بر رخ پیر وشاب میبینم
کارها را در این سیه بازار بی حساب و کتاب میبینم
نوکران گذشته را امروز خان و عالیجناب میبینم
پر خود زیر چوب تیر عقاب (eghab) سر خود زیر آب میبینم...
خوب بچه ها بشینین که عمو میخواد براتون قصه بگه!
عرض کنم که هر وبلاگی طول عمری داره وبلاگ منم همین طور.لابد با این حرف فکر کردید میخوام در وبلاگو تخته کنم ! ولی باید بگم سخت در اشتباهید!
فعلا میخوام یه ماهی به خویشتن بپردازم و تو این مدت به روز نمیشم که با یه ماه قبلی میکنه به عبارتی دو ماه!احتیاج به یه نوع ریکاوری دارم.اگه عمری باقی بود با انرژی بیشتر بر خواهم گشت.
فعلا این شما و این شعری از شاملوی عزیز:
برویم ای یار، ای یگانه ی من!
دست مرا بگیر!
سخن من نه از درد ایشان بود،
خود از دردی بود
که ایشانند!
اینان دردند و بود خود را
نیازمند جراحات به چرک اندرنشسته اند.
و چنین است
که چون با زخم و فساد و سیاهی به جنگ برخیزی
کمر به کینت استوارتر می بندند.
برویم ای یار،ای یگانه ی من ...
خوب تهران مدتی است روزها و البته بیشتر شبهای خاصی را تجربه میکند،دیگر شهرها را نمیدانم.میدانهای اصلی شهر محل جولان طرفداران کاندیداها و بیشتر دو کاندیدایی است که خوب میدانید و باز هم بیشتر آن یک کاندیدایی که میدانید!
تجریش،ولیعصر،ونک،آریا شهر،انقلاب و... این روزها و شبها خیلی شلوغ است.دیشب در مسیر ایستگاه صادقیه گذارم به آریا شهر افتاد.چند صد تن از طرفداران موسوی با بنرها و پلاکاردهای خود قصد داشتند فلکه دوم را تا فلکه اول بروند و باز گردند.من نیز چون بسیاری از مردمان دیگر در گوشه پیاده رو به تماشا ایستادم.
ماموران خدوم نیروی انتظامی قصد داشتند جمعیت را از داخل خیابان به مرکز میدان هدایت کنند(البته خداییش خشونتی در کار نبود).در این میان گریز و فراری رخ داد و گروه حامیان سراسیمه به مرکز میدان دویدند.در این لحظه جمعیت یک صدا از نیروی انتظامی میخواهند که دقت کند:(نیروی انتظامی دقت کن،دقت کن!).خوشبختانه این روزها دقت نیروی انتظامی خیلی بالا رفته است.مردم که از این همه دقت شگفت زده شده اند از نیروی انتظامی تشکر میکنند:(نیروی انتظامی تشکر،تشکر).
با وجود همه این شلوغی ها ظاهر تاکنون در گیری آنچنانی بین طرفداران کاندیدها به وجود نیامده است و نیز پلیس اعلام کرده که تاکنون کسی را دستگیر نکرده است.و به نظر میرسد که این اظهارات تا حدود زیادی قرین واقعیت است.
با همه این حرفها آنچه امروز در تهران میبینم قدری برایم تعجب برانگیز است.مردم راه و رسمش را یاد گرفته اند؟پلیسمان مطابق اصول رفتار میکند؟شعور سیاسی پیدا کرده ایم یا...؟
نمی دانم،فقط کمی عجیب است!کاش همیشه همین طور عجیب باقی بماند!
تا به امروز بانوی اول در دستگاه سیاسی ایران جایگاهی نداشته است.روسای جمهور غالبا سعی میکرده اند از حضور در اماکن مختلف به همراه همسر خود دوری جویند بدان گونه که زندگی خانوادگی آنان همیشه کنجکاوی بر انگیز بوده است.
میرحسین اما از همان ابتدا حضور همسر خود زهرا رهنورد را به عنوان عنصری تبلیغاتی در کنار خود داشته است.زهرا رهنورد که روزگاری رییس دانشگاه الزهرا بود و در پی حضور شیرین عبادی در این دانشگاه از سوی خواهران ارزشی مورد ضرب و شتم نیز قرار گرفت این روزها به گونه ای فعالیت انتخاباتی انجام می دهد که پیش ازین در ایران از سوی یک زن سابقه نداشته است.
و اما چرا زهرا رهنود را نماد روشنفکری میرحسین موسوی میدانم!آیا میتوانید تصور کنید که همسر احمدی نژاد، غلامحسین الهام و.... به هنر مجسمه سازی که خود در آیین اسلام هنری است مورد تشکیک بپردازد و یا اینکه با مانتوی صورتی و یا سبز روشن و روسری آن هم از نوع گلدارش در مجالس مختلف ظاهر شود؟ویا نه اصلا در مجالس مختلف حاضر شود؟!
دوستی میگفت شعارها و حرفهای انتخاباتی احمدی نژاد در دور گذشته بسیار اصلاح طلبانه تر از میرحسین کنونی است!من میگویم آنان که معتقدند میرحسین صراحت لحجه ندارد و به عنوان یک اصلاح طلب باید منظور خویش را صریح تر بیان کند باید قدری به حواشی،ضمائم و متعلقات وی توجه کنند.
یکی ازین ضمائم و متعلقات زهرا رهنورد است!نماد روشنفکری میرحسین موسوی...
درماندگی آموخته شده چیست؟میگویم!
آکواریومی را در نظر بگیرید که در آن دو ماهی وجود دارد.یکی از اینها یک ماهی شکارگر است و دیگری یک ماهی معمولی.طبیعی است که ماهی شکاری به قصد دستیابی به ماهی دیگر تلاش خواهد کرد.حال فرض بگیرید که این دو ماهی را بوسیله یک دیواره شیشه ای که در وسط آکواریوم میگذاریم از هم جدا کنیم.ماهی شکارگر هربار برای شکار تلاش میکند با سر به شیشه میخورد و پس از مدتی بیخیال شکار خود میشود،به قسمی که حتی اگر شیشه را از وسط آکواریم برداریم به احتمال زیاد ماهی شکارگر دیگر تلاشی جهت کسب روزی نمیکند!
آنچه امروز در رفتار سیاسی مردم ایران است را چیزی جز خمودگی و سستی ناشی از همین نوع درماندگی نمیبینم.فضای اجتماع کنونی را با دوره های انتخاباتی قبلی مقایسه کنید.چه میبینید؟آیا اهمیت انتخابات این دوره از دوره های قبل کمتر است؟مسلما خیر!
کسانی که چون من در اواسط دهه سوم عمر خود هستند یه یاد می آورند که در ایام انتخاباتی سال های ۷۶ و ۸۰ چگونه حتی مدارس ما و دانش آموزان نوجوان آن دوره در تب و تاب انتخابات بودند و متعصبانه از کاندیداهای خود دفاع میکردن و دبیران خود را به چالش میکشیدند.یادم می آید در سال ۸۰ دو سوم بچه های کلاس ما در میتینگی انتخاباتی که به مدد حزب کارگزاران و با حضور عطریانفر در یکی از سینماهای یزد تشکیل شد شرکت جستند.بخش اعظم جمعیت آن جلسه را دانش آموزان دبیرستانی تشکیل می دادند.خوب این روزها دیگر خیلی چیزها برای این گروه محلی از اعراب ندارد.
یادم می آید مردم پشت شیشه ماشینهایشان عکس کاندیدای مورد نظر خود را میزدند وما نیز چنین کردیم و مادرم ازین میترسید که ممکن است مهربانان شیشه ماشین را خرد کنند و من از لجش یک عکس دیگر به آن عکس قبلی ضمیمه کردم تا آنکه میخواهد شیشه ماشین را خرد کند تمیز این کار را انجام دهد.امسال هنوز عکس هیچ کاندیدی را پشت شیشه هیچ ماشینی ندیده ام.
چه ولوا و آشوبی آن روز در کوچه ما برپا شد وقتی آن آخوند به حمایت از خاتمی با چند جوان که نشریه ای را در تخریب وی(خاتمی) بین خانه ها توزیع میکردند ،درگیر شد.
چه بگویم از دانشگاهایمان که دیگر دانشجویانش حتی بد کیفیت ترین غذاها را با رغبتی عجیب نوش جان میکنند. جنبش دانشجویی؟ ؟ خنده ام میگیرد!
آری من اینها را در یک واقعیت میبینم.درماندگی آموخته شده...
درماندگی و خمودگی ای که از پس قرن ها فعالیت سیاسی مردم ایران برای ما به یادگار مانده است و در این سالها میبینیم که عود کرده است. یک چیز را خوب میدانم:این به نفع هیچ کس نیست.